იაპონიის ელჩთან სტუმრად <3

19 ივნისს 2010წლის წვიმიან დღეს როდესაც 4-ის ნახევარზე ერთმანეთს ხვდებოდა ჰოლანდიის და იაპონიის საფეხბურთო გუნდები რამდენიმე აზია-აფრიკის ინსტიტუტის სტუდენტმა ელჩის რეზიდენციაში ამოვყავით თავი. მე ხმამაღლა ვიძახი, რომ დროა შევწყვიტოთ ჩვენი მასპინძლობით ტრაბახი, რადგან ნამდვილი მასპინძლობა მე სწორედ ამ პაწუა ოჯახში ვნახე. ისაც ყოფნით რომ საქართველოში უწევთ ცხოვრება და ამ ყველაფრის ატანა და რატომღაც რატომ უნდა ყოფილიყვნენ ვალდებულნი ვიღაც სტუდენტები სახლში მოეპატიჟებინათ და გადაყოლოდნენ თავს >__> მოკლედ აღფრთოვანებული ვარ რა და კიდევ უფრო მეტად მიყვარს ისედაც სიგიჟემდე საყვარელი იაპონია <3

რა ხდებოდა რეზიდენციაში…

თავიდან წვიმისგან გაწუნწულები სახლში შეგვიყვანეს გაგვამშრალეს და სუფრასთან მიგვიპატიჟეს ^__^

მოკლედ ით უოზ დელიშუუუუუს მერე ელჩის მეუღლემ აგვიყვანა თავის ყველაზე საყავრელი ოთახში (ნუ იმას ოთახი არ ერქვა უფრო დარბაზს გავდა>__>) სადაც განლაგებული ქონდა თავისი თოჯინების კოლექცია. ეს იყო რაღაც Oo ყველა სურათს ეხლა ვერ დავდებ ნამდვილად მაგრამ აი უნდა წარმოიდგინოთ რა. ეს იყო დარბაზი მორთული ნაირნაირი თოჯინებით. ეს თოჯინები ბარბი და სუსანა კი არ იყო ან რომელიმე ძიშოვი თურქული იდიოტიზმი ან ამერიკული მარაზმი.  ეს იყო ნამდვილი იაპონური თოჯინების კოლექცია. თითოეულის ფასს აქ ვერ დავასახელებ უსაფრთხოების მიზნებით ^__^

მოკლედ გავრეკე კინაღამ მეთქი რამე მიქენით თორემ აქვე გავჭიმავ ფეხებს T__T მერე ელჩის ცოლმა თავისი ქორწილის სურათები გვანახა აი ამაზე კინაღამ ვიტირე უკვე. მე არ ვანახებ ვიღაცეებს ჩემი ქორწილის სურათებს და ელჩის ცოლი რომ ვიყო სტუდენტებს რატომ ვანახებდი არ ვიციიიი მოკლედ ეგ ქალი მინდა იყოს ჩემი მეორე დედა

მერე კი დავინახეთ ის…

ეს იყო ულამაზესი უმშენიერესი უგანსაკუთრებულესი რაღაც… ისე დავხამდით მასწავლებლიან მოსწავლიანად ყველანი ელჩის ცოლმა არც აცია არც აცხელა გადმოიღო და სათითაოდ ყველას ჩაგვაცვა T__T წმინდანია….

მე უკვე ვეღარასოდეს ჩავიცმევ მსგავს კიმანოს იმიტომ რომ გათხოვილი ვარ და სხვანაირი მინდა მაგრამ მორგებით დიდი სიამოვნებით მოვირგე მიუხედავად იმისა რომ ის 4 კილოს იწონის და უზომოდ ცხელია

ცოტა ვიმაიმუნეთ, ელჩის ცოლის სასაცილო ისტორიებიც მოვისმინეთ და ისევ ქვედა სართულზე დავბრუნდით სადაც მამაკაცები (ელჩი, მზარეული, ჩემი ლექტორი და ორადორი მამრი სტუდენტი) ფეხბურთს უყურებდნენ და ლუდს მიირთმევდნენ. იაპონია აგებდა და მზარეული საშინლად ნერვიულობდა. ჩემი ბოროტი ლექტორი ჰოლანდიას გულშემატკივრობდა ჩუმად, ერთერთ სტუდენტს კიდევ საერთოდ ტოტალიზატორში ედო ფული ჰოლანდიის მოგებაზე. მოკლედ ერთადერთი საყავრელი მზარეული გულშემატკივრობდა მხურვალედ იაპონიის ნაკრებს. ჩვენ ვცდილობდით მის გამხნევებას დანგრეული იაპონურით >__>

თამაში რომ დამთავრდა ელჩმა წრეზე სკამები დაგვალაგებინა დაგვსვა და აბა რაც გინდათ მკითხეთო გინდათ იაპონიაზეო, გინდათ ფეხბურთზეო და გინდათ ჩემზეო არ მოგერიდოთო. ჩვენც არ მოგვერიდა და ისევ დანგრეული იაპონურით ერთი-ორმა ბავშვმა კითხვა დაუსვა. პასუხები ხან დიპლომატიური ხასიათის იყო ხან სიმართლეც გამოირეოდა ზოგჯერ მწარე ზოგჯერ ტკბილი ^__^ მერე ისევ ცოტა წავიმაიმუნეთ და 4საათიანი სტუმრობის შემდეგ სამეფო სასახლიდან სოფელში დავბრუნდით, სოფელში რომელსაც ნუცუბიძის ქუჩა ქვია >__>